Een nieuw thuis

We kennen het Odensehuis nog niet zo lang (eind 2023), maar wat is het snel vertrouwd geworden. Voor An ging de aanpassing vlotter dan voor mij als mantelzorger, zo bleek. Al na enkele weken gaf An aan, dat ze graag vaker dan een keer per week naar de groep wilde gaan. Sneller dan ik verwachtte kon ze haar rol en verantwoordelijkheid, die ze voelt voor het reilen en zeilen thuis, voldoende loslaten en zich open stellen voor deze nieuwe omgeving. En dit draagt bij aan rust en balans en geeft een nieuwe en fijne structuur aan de weekinvulling, zowel voor An als voor mij. In de groep zie ik haar opbloeien en spontaan inhaken op creatieve uitingen, zoals dansen met elkaar. Het kan haast ook niet anders, in deze ontspannen en vooral ook stimulerende omgeving. En ik kom ook graag in de groep, niet alleen om An te brengen en halen, maar ook om aan te schuiven voor een kop koffie en gezellige gesprekken met de andere bezoekers en de vrijwilligers. Dit is leerzaam en helpend bij het omgaan met je partner, en ook met anderen, van wie het geheugen steeds en beetje meer gaat haperen.

Half maart, 2024

Arnold Onnes